Nipsy

Beste medewerkers van Dierenasiel Zwolle,

Vandaag precies een jaar geleden, op 28 oktober 2017, hebben wij Nipsy opgehaald uit het asiel.

Zoals jullie je misschien nog kunnen herinneren was hij met name de eerste paar dagen (zelfs wel een paar weken) vreselijk angstig voor alles en iedereen. Maar heel langzaam maar zeker kroop hij uit zijn schulp en kwam steeds meer naar ons toe.

Omdat hij zo’n moeilijke start heeft gehad en zo angstig was, hebben wij expres een aantal maanden gewacht (tot het voorjaar) met hem naar buiten doen. Daar ging letterlijk en figuurlijk een wereld voor hem open. Het diertje had nog nooit zand onder zijn pootjes gevoeld en zag en hoorde zoveel ander nieuws. Nu vindt hij het buiten helemaal geweldig: hij loopt over de daken, springt door de heggen, slaapt lekker onder de struiken, weet de lekkere zon- en schaduwplekjes te vinden, vecht eens met een buurtkat (dat is hem inmiddels goed aan te zien) en brengt af en toe eens een dode vogel mee naar huis.

Zijn blikvoer wat hij ’s avonds krijgt is hem heilig, dus zodra zijn maag begint te rommelen komt hij naar huis toe, eet zijn buikje rond en gaat dan ergens lekker relaxed liggen om bij te komen van de lange dag buiten zijn  Prima combi van een binnen-/buitenkat dus.

Nipsy heeft het het afgelopen jaar ontzettend goed gedaan en is zo ontzettend lief! Hij strijkt continu langs je benen, ‘ppppprrrrrttttt’ heel wat af en ligt inmiddels ook zo ’s wat vaker op schoot. Iets wat hij voorheen niet veel deed. Maar wel onder één voorwaarde: als hij dat wil  Hij heeft zo z’n eigen kattenwilletje.

Kortom, Nipsy is een ontzettend lief, grappig, vrolijk en blij katje en wij zouden hem voor geen goud willen missen!

 

18-4-2018:

Goedemiddag,

Zoals beloofd – het is immers al weer een tijdje geleden – hierbij even een mailtje om jullie te vertellen hoe goed het met Nipsy gaat!

De eerste weken had hij het even flink moeilijk. Hij was erg bang en heeft letterlijk een week op de kast gelegen, om pas naar beneden te komen als wij naar bed gingen. Vervolgens heeft hij een week achter de bank gelegen. Daarna een week onder de eethoek. Om na die drie weken heel voorzichtig steeds iets meer richting ons in het ‘zit-/leefgedeelte’ te kruipen. Langzaam maar zeker kroop hij uit zijn schulp, vond het leuk om met het uiteinde van zo’n stokje met van die stoffen slingers te spelen, de slingers zelf waren iets te eng 😉 Hij kroop dan meteen in de hoek. Zoals bij alles wat een beetje lawaai maakte: rammelende muisjes, balletje met een belletje erin, allemaal hartstikke eng! Maar meneer begon steeds meer te durven en het eerder genoemde stokje is nu favoriet! Als hij wil dat je met hem gaat spelen, dan gaat hij op het stokje liggen, of hij tikt er een paar keer met een pootje tegenaan, je doordringend aan blijven kijken. Ze kunnen niet praten, maar kunnen je zonder woorden iets maar wat duidelijk maken. Mooi is dat!

 

Hij trok in eerste instantie heel erg naar mij toe. En niet zo naar mijn moeder. Ik denk dat dat komt omdat ik nog enigszins bij hem kon komen als hij wegdook op de kast, of achter de bank. Maar de laatste maanden kruipt hij ook bij mijn moeder op schoot. Hij is een klein beetje een-/tweekennig, wil met visite het liefst meteen de woonkamer uit en veilig de trap op. Maar als ik hem een beetje afleid met speelgoed, dan blijft hij regelmatig in de woonkamer en gaat op een gegeven moment een beetje bij de visite snuffelen.

Verder is hij ontzettend lief, grappig, enthousiast, blij om je te zien als je thuiskomt of uit bed komt. Hij maakt dan van die leuke ‘lammetjes-sprongen’. Strijkt continu langs je benen, waardoor je soms nauwelijks een stap kunt zetten 😉 Hij voert dagelijks wel iets uit waarom je hartelijk moet lachen. Hij ziet in alles speelgoed en komt soms met de gekste dingen aansjouwen. Ontzettend leuk om te zien! Hij heeft een hele vreemde fascinatie voor stromend water/waterafvoer: trekt – als hij de kans krijgt – de deksel van het doucheputje en gaat ‘s morgens als ik tanden sta te poetsen in de wasbak liggen.

Kortom: het gaat dus hartstikke goed en ik zou hem niet meer weg kunnen denken. Bijgesloten een paar fotootjes 🙂